Deel 5: movie in my mind

 

Bruggetje op...

Bruggetje af...

Water in...

Water uit..

nog een keer het bruggetje op..?

Nee.

Ik heb nergens zin in. Het kan me allemaal gestolen worden. Die hele tuin hier, al is hij nog zo mooi en fijn.. Het doet me NIKS.

Watervalletjes schmatervalletjes. Wat moet je er mee..

Ik dacht dat ik hier gelukkig zou kunnen worden. Dat ik kon vergeten wat ik achter heb gelaten in het bunny hero lab's adoptiecentrum.. Maar elke keer als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik flitsen van wat ooit was. Als een film die steeds opnieuw afspeelt in mijn hoofd, met het geluid van m'n eigen hartslag als de soundtrack.

..

Die donkere ruimte.. Het geluid van de druppels die door het lekkende dak in mijn kooi terrecht kwamen.. De silhouet van het toen nog zo onbekende wezen in de kooi naast me..

 

Die mooie bruine ogen.. die zachte vacht.. die lange tong..

 

Ik mis willem..

 

Deel 4: Waar ben ik?

 

Het is donker hier.. En het ruikt vies.. het ruikt naar.. naar croky chips.
Het leek wel een eeuwigheid te duren voordat de doos waarin ik zat weer werd geopend. Ik knipperde met m'n ogen van het felle licht dat me tegemoet kwam. Nog voor mijn ogen gewend waren aan het licht kwamen 2 handen de doos in en werd ik de doos uit getild.

Toen ik op de grond werd gezet viel mijn snavel open van verbazing..
Ik zag een gigantische tuin met vijvers, paden, bruggetjes, watervallen..

 

 

I've died and gone to duck-heaven!

 

*wordt vervolgd*

Deel 3: Bezoek

 

Ik had geen idee wat er aan de hand was. De verzorgers liepen met het meisje langs alle kooien.
Het meisje speelde even met de dieren die in de kooien zaten en liep dan weer verder, tot ze bij de wolf kwamen.

Het meisje vond de wolf meteen aardig dat was duidelijk. Ze keerde naar de verzorgers en ze begonnen druk met elkaar te praten.
Hoorde ik dat nou goed? Ik dacht even dat ik ze iets hoorde zeggen over de wolf meenemen! Ik waggelde snel wat dichter naar de rand van mijn kooi om beter te kunnen luisteren..
Ik hoorde het goed! Ze hebben het over de wolf meenemen! Dat mag niet gebeuren!! Ik raakte helemaal in paniek bij de gedachte dat ze mijn grote liefde mee zouden nemen en ik fladderde luid kwakend door mijn kooi.

Ineens hield het meisje op met praten en ze keek mijn kant op..
"Een eend! Wat snoezig!" riep ze uit. "Wat zitten haar veren goed, en ze ruikt zo lekker fris, en haar snavel lijkt wel opgepoetst zo mooi als hij glanst!"
Het meisje richtte zich weer naar de verzorgers en ze begonnen druk met elkaar te praten. Ik probeerde nog te horen wat ze zeiden maar ik kon ze niet goed verstaan.
Toen ze ophielden met praten kwam een van de verzorgers naar mijn kooi gelopen. Hij opende mijn kooi en stak zijn hand naar binnen. Ik kwaakte en fladderde en probeerde te ontsnappen, maar hij kreeg me toch te pakken..

Voor ik het wist werd ik in een donkere doos gestopt.

Wat gebeurt er?.. Waar wordt ik heengebracht?..
En nog belangrijker.. Zal ik de wolf ooit nog zien?...

*wordt vervolgt*

Deel 2: To tell or not to tell

 

Elke nacht droomde ik van een toekomst met de wolf..
Ik zag voor me hoe we samen verliefd door de bossen renden, hoe ik zijn vacht elke dag zou ontklitten, hoe hij mijn veren elke dag liefkozend in zou vetten. Ik zag zelfs voor me dat we een gezin zouden beginnen, met kleine wolvenkuikens.. Maar in de tussentijd wist de wolf nogsteeds van niks. Hij zag me gewoon als de aardige (enigsinds stinkende) buur-eend, en niet als de vamp die ik eigenlijk ben..
Elke dag opnieuw nam ik me weer voor om hem te vertellen over mijn gevoelens. Maar elke keer als ik het gesprek begon, en hij keek me aan met die mooie grote wolven ogen, dan verstarde ik, en kon ik alleen nog maar onzin uitkwaken.

Maar op een dag had ik er genoeg van! Dit ging de dag worden dat ik de wolf ging vertellen over de liefde die ik voor hem voel!

Ik was al de hele dag zenuwachtig.. Zitten mijn veren wel goed? Hoe is mijn adem? Is mijn snavel mooi gepoetst?
Nadat ik mijn reflectie wel 100 keer gechecked had in een plas water in mijn kooi, was ik er zeker van. Ik zag er fantastisch uit!
Ik trok mijn stoute schoenen aan en waggelde richting de wolf. ik stond op het punt om hem aan te spreken toen ik ineens geluiden hoorde die ik niet kende. De verzorgers kwamen ineens binnen! Ze hadden een grote glimlach op hun gezicht en blosjes op hun wangen, en er was nog iemand bij! Een jongedame, ik schat haar een jaar of 24.

*wordt vervolgt*

Ik ben nu na een paar daagjes wel gesetteled op punt.nl, dus het wordt tijd dat ik jullie eens ga vertellen over Hoe ik mijn grote liefde Willem wolf heb ontmoet.

Elke dag vertel ik een stukje:

 

 

Deel 1: Het begin.

 

Het begon allemaal toen ik terecht kwam bij het "Bunny hero labs adoptiecentrum". Ik weet het nog goed..
Het was er erg donker. Het dak lekte waardoor ik nergens in mijn kooi een droog plekje kon vinden. Om me heen stonden nog veel meer kooien. Het was donker dus ik kon niet goed zien wat er wat er in de kooien zat, ik zag alleen schimmen..
Ik had het inmiddels ontzettend koud en ik was compleet uitgeput.
Net toen ik op het punt stond van uitputting in slaap te vallen, bewoog er ineens iets groots in de kooi naast me..
Ik was doodsbang en ik probeerde zo ver mogelijk uit de buurt te blijven van die grote donkere schim. Ik zat helemaal met mijn rug tegen de verste hoek van mijn kooi gedrukt en maakte piepende geluidjes van angst.
De schim in de kooi naast me kwam naar de rand van zijn kooi toe. Ik hoorde een soort grommend geluid. Het kwam steeds maar dichter bij.. Toen er een straal maanlicht op de schim scheen, schrok in enorm van wat ik zag! Het was een wolf!!!
Ik slaake een kwaak van schrik toen ik zag dat de wolf zijn poot door de tralies mijn kooi in duwde.. zijn poot kwam steeds dichterbij en ik wist het echt heel zeker! Dit was het einde!
Ik zag mijn complete eendenleven aan me voorbij flitsen toen ineens..

...Een van de verzorgers had het licht aangedaan...
Ik moest even wennen aan het felle licht, maar toen ik eenmaal gewend was viel mijn snavel open van verbazing.
In de kooi naast me zat inderdaad een wolf, die me met een grote vriendelijke glimlach aan keek.
Ik keek naar beneden en zag ineens dat de wolf een rol pepermuntjes in zijn poot had..
"Je bent nieuw he?" zei de wolf "Hier, neem een pepermuntje, je stinkt namelijk een beetje uit je snavel"

Sinds dat moment ben ik verkocht.. De wolf had geen idee van mijn gevoelens, en elke dag nam ik me voor om het aan hem te vertellen....

 

*wordt vervolgt*

KWAAAAAAK! Hallo allemaal! Welkom op mijn weblog!

Ik ben Kip, en ik ben pas geadopteerd door ismi.

Ik wil mijn log gaan gebruiken om te vertellen over alles wat me zo bezig houdt in mijn eendenleventje, en dat is dus vooral..

De liefde van mijn leven!!! Willem Wolf.

 

Maar voordat ik meteen ga zwijmelen over mijn grote liefde zal ik mezelf eerst eens even aan jullie voorstellen, dat is natuurlijk wel zo netjes..

 

Nou, ik ben dus Kip, en dit ben ik:

 

 

 

Knap ben ik he?

 

Kip.